རླུང་གི་བགྱི་བའི་དཀར་ཆག (གདམས་ངག) ཚན་པ་གཉིས།

ཨ་ཌོ་ནེ་སིས་བརྩམས།

ངས་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ།
རླུང་གི་ངོས་སུ་བྲིས་ཀྱང་།
ངས་རང་ཉིད་ཀྱི་མིང་དེ་འབྲི་རྒྱུ་བརྗེད་འདུག

དུས་ཚོད་ནི་མཚམས་མི་ཆད་པར་འབྲི་རྩོམ་གྱི་སྟེང་ན་བཞུར།
འོན་ཀྱང་དེ་ཡིས་ཆུ་ཡི་མཛུབ་མོ་རེ་རེ་མཚོན།

ངའི་ཕ་ཡུལ་གྱི་ལྗོན་པ་དག་ནི་སྙན་ངག་མཁན་ཡིན་ཞིང་།
ཁོང་ཚོས་རང་ཉིད་ཀྱི་རྐང་པ་དག
གནམ་གྱི་སྣག་ཚའི་ནང་དུ་སྦངས་འདུག

རླུང་ནི་ཨ་ཐང་ཆད་ཅིང་།
གནམ་གྱིས་ཐང་གདན་གྱི་ལྟེབ་སྒྲིལ་བཤིགས་ནས་ངལ་གསོ་བྱེད།

དྲན་པ་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་གི་ཁང་པ་རེད།
འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་ཞིག་དྲན་པར་མ་གྱུར་བར་དུ།
ཁྱེད་རང་དེ་རུ་གནས་མི་ཐུབ།

སྐད་ཡིག་གི་བྱེ་ཐང་དུ།
འབྲི་རྩོམ་ནི་གྲིབ་མ་ཞིག་རེད།
གནས་དེ་ནི་ང་ཚོ་ཡིབ་ས་རེད།

སྙན་ངག་མཁན་ཞིག་ལ་ཆེས་མཛེས་པའི་དུར་སྒམ།
དེ་ནི་ཁོང་གི་སྟོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དེ་དག་རེད།

གཅིག་བྱས་ན་འོད་སྣང་གིས།
ཁྱེད་རང་ལོག་པར་འཁྲིད་སྲིད།
གལ་སྲིད་དེ་ལྟར་ཡིན་ཚེ།
སྐྲག་དགོས་དོན་མེད། ནོར་འཁྲུལ་ནི་ཉི་མར་ཡོད།

Index des travaux du vent – aphorismes

J’ai écrit mon identité
A la face du vent
Et j’ai oublié d’écrire mon nom.

Le temps ne s’arrête pas sur l’écriture
Mais il signe avec les doigts de l’eau

Les arbres de mon village sont poètes
Ils trempent leur pied
Dans les encriers du ciel.

Se fatigue le vent
Et le ciel déroule une natte pour s’y étendre.

La mémoire est ton ultime demeure
Mais tu ne peux l’y habiter
Qu’avec un corps devenu lui-même mémoire.

Dans le désert de la langue
L’écriture est une ombre
Où l’on s’y abrite.

Le plus beau tombeau pour un poète
C’est le vide de ses mots.

Peut-être que la lumière
T’induira en erreur
Si cela arrive
Ne craint rien, la faute est au soleil

གླེང་མོལ།

‘‘ཁྱོད་གང་དུ་ཡོད།
འོད་སྣང་གང་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱི་རྫི་མའི་འོག་ཏུ་ངུ་བཞིན་ཡོད།
ཁྱོད་གང་དུ་ཡོད།
ཁྱོད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྲིས་པ་ང་ལ་སྟོན་དང་།’’

ངས་ལན་མ་བཏབ། ང་ལ་ཚིག་མི་འདུག
སྨུག་པའི་སྣག་ཚའི་འོག་ཏུ་སྐར་མ་རྙེད་མི་ནུས།
ངས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཤོག་བུ་དེ་དག་རལ་བ་ཡིན།

‘‘འོད་སྣང་གང་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱི་རྫི་མའི་འོག་ཏུ་ངུ་བཞིན་ཡོད།
ཁྱོད་གང་དུ་ཡོད།’’

ངས་ལན་མ་བཏབ།
མཚན་མོ་ནི་ཨ་རབ་འབྲོག་པའི་སྤྱིལ་པོ་རེད།
ལྒང་བཞུ་ནི་རུས་རྒྱུད་ཚོ་བ་དང་།
ང་ནི་མདོག་ཉམས་པའི་ཉི་མ་རེད།
དེའི་འོག་ཏུ་ས་གཞིས་རང་ཉིད་ཀྱི་རི་ཕྲན་བརྗེས་ཤིང་།
འཁྱམས་པོ་རྣམས་ལམ་ཐག་རིང་པོ་བརྒལ་བ་རེད།

Dialogue

« Où étais-tu ?
Quelle lumière pleure sous tes cils ?
Où étais-tu ?
Montre-moi, qu’as-tu écrit ? »

Je n’ai pas répondu. Je n’avais plus de mots
Ne trouvant pas d’étoile sous le brouillard de l’encre
J’avais déchiré mes feuilles

Quelle lumière pleure sous tes cils ?
Où étais-tu ?

Je n’ai pas répondu
La nuit était hutte bédouine
les lanternes étaient tribu
et moi soleil émacié
sous lequel la terre changeait ses collines
et le vagabond croisait la longue route

གསལ་བཤད།

ཨ་ཌོ་ནེ་སི་(ADONIS)ལགས་ནི་སྤྱི་ལོ༡༩༣༠ལོར་སེ་རི་ཡར་འཁྲུངས་ཤིང་། སྤྱི་ལོ༡༩༨༠ལོར་ཧྥ་རན་སིར་སྐྱབས་བཅོལ་དུ་འབྱོར་འདུག ཁོང་ནི་ཨ་རབ་ཀྱི་སྲོལ་རྒྱུན་ལ་རྒོལ་མཁན་ཞིག་ཡིན་ལ། ད་ལྟའི་ཨ་རབ་ཀྱི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་སྙན་ངག་པའི་གྲས་ཀྱི་གཅིག་རེད། ཁོང་གིས་ལྷུག་རྩོམ་དང་། རྩོམ་རིག་དཔྱད་བརྗོད་སྣ་ཚོགས་ཤིག་བྲིས་ཡོད། དོ་དགོང་བདག་གིས་ཡིག་སྣོད་སྔོག་སྐབས་སྔར་ཨ་ཌོ་ནེ་སིའི་སྙན་ངག་གཉིས་ཚོད་ལྟའི་ཚུལ་དུ་བོད་ཡིག་ཏུ་བསྒྱུར་ཡོད་པ་རྙེད་སོང་། དོ་སྣང་ཅན་མཆིས་ཚེ་གོ་གལ(Google)ནང་ poet adonis ལྟ་བུ་གཏགས་ནས་འཚོལ་དང་། ཁོང་གི་ལོ་རྒྱུས་དང་བཅར་འདྲི་སོགས་མང་པོ་ཞིག་རྙེད་རྒྱུ་འདུག སྙན་བཟང་གཡུང་དྲུང་ཚེ་རིང་གིས་༢༠༡༩ལོའི་ཟླ་༣པའི་ཚེས་༡༨ཉིན་བྲིས་པ་དགེའོ། །