སྐྱབས་བཅོལ་བ། (སྐད་གཉིས་ཤན་སྦྱར་གྱི་སྙན་ངག་ཅིག)

Refugees: A Poem by a Gaddi by Santosh Kumari
སན་ཏོཤ་ ཀུ་མཱ་རི་ཟེར་བའི་གདྡི་བ་ཞིག་གི་སྙན་རྩོམ། སྐྱབས་བཅོལ་བ།

Many say I am enlightened
but inside me is a darkness.
༅༅། །དུ་མས་བདག་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་བརྩི།།
འོན་ཀྱང་བདག་གི་བློ་ལ་མུན་པ་ཞིག།།
When I think about my homeland
I wake up from my deep, deep sleep.
རང་གི་ལུང་པ་སེམས་ལ་འཁོར་བའི་སྐབས།།
བདག་ནི་སྟུག་པོའི་གཉིད་ལས་སད་གྱུར་ཏེ།།
Eyes full open, I gaze
to find there is no one around.
མིག་ཟུང་གདངས་ཏེ་ཅེར་ནས་ལྟ་བའི་སྐབས།།
སུ་གཅིག་འགྲམ་དུ་མཐོང་རྒྱུ་མེད་པར་གྱུར།།

I am told I am a king
but I am helpless and alone
དུ་མས་བདག་ནི་རྒྱལ་པོ་ཞིག་རེད་ཟེར།།
འོན་ཀྱང་བདག་ནི་གྲོགས་མེད་ཁེར་རྐྱང་ལུས།།
Where has my nation gone?
I fear for my people and those I love.
བདག་གི་རྒྱལ་ཁབ་ཇི་ལྟར་བརླག་གྱུར་ཏམ།།
བདག་གི་གདུལ་བྱ་ཇི་ལྟར་འཚོ་སྲིད་དམ།།
Time passes and this hope pervades-
One day we will go back home.
དུས་ནི་འདའ་ཞིང་རེ་བ་འདི་ཁྱབ་རྗེས།།
ཉིན་གཅིག་ང་ཚོ་རང་ཡུལ་ཕྱིར་ལོག་བྱ།།
A few mountains away
we are not far-removed.
གངས་རི་འགའ་ཡིས་བར་དུ་བཅད་པ་ལས།།
དེ་འདྲའི་རྒྱང་ཐག་རིང་པོ་ག་ལ་ཡིན།།
Old age enfeebles me,
my legs are sluggish, my arms grow frail.
རྐང་པ་ངལ་ཞིང་ལག་པ་རྙིད་གྱུར་ཏེ།།
ད་ནི་རྒས་ཤིང་འཁོགས་པའི་གནས་སུ་གྱར།།
They say that I have seen the world.
My eyes have not seen much.
བདག་གིས་འཇིག་རྟེན་མཐོང་ཞེས་ཀུན་གྱིས་སྨྲ།།
འོན་ཀྱང་བདག་གི་མིག་གིས་དེ་ལྟར་མིན།།
I long to return to my snow country
to lead my people home.
བདག་དང་ལས་འབྲེལ་ཡོད་པའི་གདུལ་བྱ་ཡི།།
ལམ་སྣ་འདྲེན་ཕྱིར་གངས་ལྗོངས་ལོག་འདུན་ཆེ།།
This is my final supplication
before the sun has set and the moon burned out.
ཉི་མ་མ་ནུབ་ཟླ་བ་མ་འཚིག་གོང་།།
འདི་ནི་བདག་གི་གསོལ་འདེབས་མཐའ་མ་ཡིན།། །།

Translation into Tibetan by Pema Tsewang Shastri

མ་རྩོམ་འབྲེལ་ཐག་འདི་ནས་གཟིགས་གནང་ཞུ།
http://www.phayul.com/news/article.aspx?c=4&t=1&id=40318&article=Refugees%3a+A+poem+by+a+Gaddi